Fleur neemt afscheid van haar slappe borsten - Velthuis kliniek
28-5-2014
Fleur neemt afscheid van haar slappe borsten

Columniste Fleur van VIVA heeft de afgelopen periode een stevige make-over ondergaan. Eerder vertelde ze al over haar buikwandcorrectie. Inmiddels zijn ook haar borsten gelift. Wil je weten hoe Fleur de hele make-over heeft ervaren? Volgende week in VIVA het volledige verhaal. Mét foto’s.

"Het werd tijd afscheid te nemen van mijn borsten. Ik was er bepaald niet rouwig om. Datpartir mourir un peuis, gaat alleen op als je ergens liefde voor voelt.  En hoewel we een relatie hebben sinds mijn tiende, is het nooit zo ver gekomen. Dat lag natuurlijk aan mij, maar voorál aan hen. Hadden ze maar niet zo lelijk moeten zijn. En gemeen bovendien. Want vanaf het moment dat ze kwamen, was het al duidelijk dat ze hier niet waren om mijn schoonheid te komen ondersteunen. Integendeel. ‘Hee, wij gaan vast liggen, want er komt nog meer!’, zeiden ze, en die belofte kwamen ze na ook. De ene na de andere vriendin zag ik langzaam pronte, blozende hunkemöllertjes krijgen, terwijl die van mij zo snel woekerden dat ik voor de brugklas al op zoek kon naar zo’n kloeke speciaalzaakbeha. Ik zie me nog staan met m’n moeder, in een winkel die doordringend naar oude wijven rook. De verkoopster had een leesbril en een meetlint, en ze trok na gedane zaken (‘Jaaa, toch echt al een E hoor.’) lades open met de modieuze collectie van begin jaren negentig. Het waren beha’s als deltawerken, die mijn decolleté tot aan de nek toe hermetisch afsloten, met van die fijne dikke kruisbanden op de rug. Wít, ook nog.

Al met al een prachtig begin van de middelbare school, waar ik direct gedoopt werd tot ‘superbrugger’ en moest leren leven met pokdalige pubertjes die me de hele dag grijnzend aankeken.

Zo ploeterden we jarenlang voort, mijn borsten en ik. Een verstandshuwelijk, bijeengehouden door steeds betere en mooiere beha’s, zodat ik in elk geval nog wat te bluffen had. Wat natuurlijk ophield zodra ze hun schuilplaats moesten verlaten in de nabijheid van een man. Ze hebben het nooit hardop gezegd, maar ik hóórde het ze denken: ‘O. Zijn dát ze.’  Ja, dat zijn ze helaas. Ze halen alleen de potloodtest als het de bedoeling is het potlood te laten verdwijnen. En nee, ik heb ze liever ook niet.

Zéker nu niet. Want sinds ik ook nog eens dertig kilo afviel, zijn ze helemaal gedegradeerd tot twee zielige zakjes ellende.

Daar hangen ze, boven de nieuwe, prachtig strakke buik die ik van dokter Klepetko heb gekregen. Eindelijk, eindelijk gaan ze weg. Morgen al. De zenuwen die ik voelde toen ik voor mijn eerste operatie richting Velthuis Kliniek ging zijn er nu niet. Sterker nog, het voelt alsof ik naar een pretpark ga, waar de mooiste attractie ooit staat te wachten: mijn nieuwe borsten. En ik weet zeker dat ze prachtig worden, borsten zijn de specialiteit op dokter Klepetko’s menukaart. Morgen mag ik naar haar toe, en na anderhalf uur narcose mag ik diezelfde dag nog naar huis. We gaan scheiden, mijn borsten en ik. Tweeëntwintig jaar heb ik het met ze uitgehouden, en tweeëntwintig jaar lang heeft het niet gewerkt tussen ons. Daar gaan jullie jongens. Het ligt niet aan mij, het ligt aan jullie."

Velthuis kliniek maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie. Sluiten
Helaas is er voor deze pagina geen mobiele variant aanwezig. Sluiten